ویلا درمیان

علیرغم همه تغییرات فرهنگی که با ورود مدرنیته در طی سده اخیر رخ داده است، یک مسئله جدی که همچنان پابرجاست، تمایزهای آشکار میان نحوه زندگی در حوزه خصوصی و عمومی است

اینکه این تمایزها ماحصل تناقضات سیاسی و یک تحمیل اجتماعی است یا خواسته درونی، در هرحال ذائقه مخاطب ایرانی را به سمت یک زیست درون گرا و امنیت خواه سوق می دهد که این مسئله در تقابل معنادار با شعارهای مدرنیته از جمله شفافیت است

نوع چیدمان جعبه ها، بخشی از لندسکیپ اطراف را قلمرو خود می کند و امکان این فراهم می شود که زندگی در قلب پروژه، در اصطکاک با طبیعت به جریان بیفتد

ما در پروژه های مختلف بعضا بدنبال کشف ظرفیت های تازه در فرم معماری برای ایجاد رابطه با "فضاهای باز امن" بوده ایم

در پروژه #هورنو از طریق مسدود کردن نما و نگاه به آسمان ، در پروژه #ویلا_نوژن با ساماندهی پاکت های فضایی حول یک قلمرو امن در مرکز و در این پروژه از طریق ترکیبی از این دو ایده

این پروژه حول این سوال اصلی شکل گرفت که چطور می توانیم مرز میان درون و بیرون پروژه را تا حد امکان گسترش دهیم و زندگی را روی این مرز به جریان بیندازیم

این مسئله از طریق ایجاد یک شکاف در نما و یک حفره در پلان و کلاف شدن این دو فضای تهی از طریق یک پوسته بتنی حول یکدیگر امکان پذیر شده است

پوسته بتنی، جهت جلوگیری از اشراف ساختمان های روبرو، نمای سمت شهر را مسدود می کند و به تدریج به داخل پروژه بلعیده می شود

نمای پروژه یک مرزبندی قاطعانه با شهر را پیشنهاد می کند درعین حال کنجکاوانه و بتدریج مخاطب را به داخل می کشد

امتداد این پوسته مورب در داخل، علاوه بر ساماندهی فضاهای درونی پروژه، امکان تداوم خصلت های بیرونی به داخل پروژه را فراهم می نماید

همچنین با ایجاد یک فضای امن بیرونی، درون پروژه، امکانات تازه ای را جهت ایجاد رابطه حداکثری و شفاف میان درون و بیرون برای تمامی فضاها بوجود می آورد

مرزهای درون و بیرون از طریق این پیوستگی فضایی تا حد امکان گسترده می شوند و زندگی در میان این درون بودگی و بیرون بودگی به جریان می افتد